كُنْتُ . . . » « 1 » . ابوطالب را سخنانى است به مانند اين اشعار در قصيدهء لاميّه‌اش ، مىفرمايد : و ما مثله فى النّاس سيّد معشر * اذا قايسوهُ عند وقت التَحاصُلِ فَايَّدَهُ ربّ العبادِ بنورهِ * واظهر ديناً حقّه غير زائلٍ و در همين قصيده است كه مىگويد : وابيض يستسقى الغمام بوجهه * ربيع اليتامى عصمة للارامل تطيف به الهلاك من آل هاشم * فهم عنده فى نعمة و فواضل و ميزان صدق لا يخيس شعيرة * و ميزان عدل وزنه غير عائل « 2 » 10 - از جابربن يزيد به نقل از امام باقر عليه السلام در تفسير آيه : « اللَّهُ نُورُ . . . » « 3 » آورده است فرمود : « مشكواة سينهء پيامبر است كه در آن چراغ

--> ( 1 ) - مريم / 30 و 31 : گفت : من بندهء خدايم ، كتاب آسمانى به من داده و مرا پيامبر خود قرار داده است . و مرا وجودى پر بركت قرار داده است هر جا كه باشم . ( 2 ) - التوحيد : ص 158 . با اين صراحت گفته‌هاى ابوطالب و آن همه فداكارى يعنى از سن هشت سالگى پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم تا پنجاه سالگى آن حضرت پروانه وار گرد شمع وجود او مىگشت . بى انصافى است كه بعضى از نويسندگان ، در اسلام او ترديد كرده‌اند . قصيدهء لاميّهء ابوطالب را در سيرهء حلبى ج 1 / 125 مطالعه فرماييد و نيز ديوان ابوطالب را كه پر از قصايد غرّاء در اين باره است . شايد بعضى تصور كنند كه آن همه علاقه و اشتياق و فداكاريهاى فراوان ابوطالب تنها به خاطر خويشاوندى با پيامبر بوده است و يا تعصبات برادرزادگى و قوم خويشى بود ولى اين تصوّر خام و بىاساس است زيرا هرگز تاريخ سراغ ندارد كسى تمام هستى و عزيزترين فرزند خود ( چون على عليه السلام ) را فداى برادرزاده‌اش نمايد ! درود و رحمت خدا بر او باد ! - م . ( 3 ) - نور / 35 : ترجمه گذشت - م .